Asmachilca

Opis rośliny:
Jest to krzew, którego wysokość dochodzi do 1,5 m. Łodygę ma wzniesioną, gładką lub pokrytą delikatnymi włoskami. Liście są zwykle podłużne lub równowąskie o powierzchni nieco pomarszczonej, z rozproszonymi włoskami i równoległym unerwieniem, ułożone naprzeciwlegle. Brzeg blaszki liściowej delikatnie piłkowany. Dolna strona blaszki liściowej pokryta jest włoskami gęściej. Kwiaty zebrane są w koszyczki o średnicy 1 cm. Dno koszyczka jest płaskie, niepokryte włoskami. Korona kwiatu złożona z zielonkawych płatków, pięciodzielna. Pięć pręcików, słupek dolny koloru purpurowego. Owoc niepękający, suchy, w postaci niełupki, zawierający 1 bezbielmowe nasiono.

Występowanie:
Asmachilca występuje w górach – głównie na zachodnich stokach Andów oraz w dolinach na wysokości 3600 do 4000 m n. p. m. w prowincjach Cuzco, Apurimac i Ayacucho.

Surowiec leczniczy:
Łodyga, liście i kwiaty.

Skład chemiczny:
Roślina bogata jest głównie w glikozydy kwercetyny, w tym eupatorynozyd, 3-Oglukozyd kemferolu, 3-O-glukozyd kwercetyny, a szczególnie w rutynę. Poza tym zawiera kwas o-kumarowy, żywice, woski, taniny, śluzy, substancje pektynowe oraz sole glinu i potasu.

Zastosowanie:
Jest to gatunek rośliny leczniczej charakterystyczny szczególnie dla Peru. Używany od dawnych czasów w leczeniu chorób układu oddechowego. Z surowca sporządza się głównie napary. Zaleca się ich zażywanie w przypadku astmy, stanów zapalnych i we wszelkich schorzeniach górnego i dolnego odcinka dróg oddechowych (zapalenie gardła, krtani, zatok, oskrzeli). Wykazuje działanie wykrztuśne. Ponieważ zbyt duże dawki Aristigueitia mogą wywołać tachykardię, zaleca się sporządzanie stosunkowo rozcieńczonych naparów. Surowiec stosowany jest też w przypadku bólów reumatycznych oraz w niedomaganiach wątroby i woreczka żółciowego. Wykazuje aktywność przeciw wolnym rodnikom. Dzięki dużej zawartości rutyny działa uszczelniająco na naczynia krwionośne.

---