Muna-Muna

Opis rośliny:
Jest to roślina zielna lub niewielki krzew osiągający wysokość od 30 cm nawet do 2 m. Łodygę ma niezdrewniałą, nieznacznie pokrytą meszkiem, pędy bujnie, dychotomicznie rozgałęziające się. Zielone, krótkoogonkowe liście kształtu eliptycznolancetowatego lub owalnego, delikatnie zwężające się, o długości 1–5 cm, z delikatnie piłkowanym lub ząbkowanym brzegiem, zaokrąglone u podstawy mają charakterystyczny aromatyczny zapach. Kwiaty małe, o białej koronie, zebrane w gęste kwiatostany w postaci koszyczków umieszczone są na szczytach pędów lub w kątach górnych liści.

Występowanie:
Roślina rozpowszechniona jest od Kolumbii i Wenezueli na północy do Brazylii, Ekwadoru, Peru i Boliwii oraz północno-wschodniej części Argentyny na południu. W Peru głównie w departamentach Cuzco, Puno, Ayacucho i Apurimac. Lubi stanowiska suche, na wysokości pomiędzy 2700 a 3400 m n.p.m.

Surowiec leczniczy:
Cała roślina, a zwłaszcza jej części nadziemne – liście, łodyga i kwiaty.

Skład chemiczny:
Głównym składnikiem rośliny jest olejek o zapachu miętowym zawierający głównie mentol, izomenton oraz liczne terpeny, a wśród nich geraniol, pulegon, linalol i alkohol izoamylowy, których obecność odzwierciedla specyficzny, przyjemny zapach muna-muna. Oprócz tego w wyciągu etanolowym znajdują się flawonoidy, między innymi izoramnetyna, glukozyd kwercetyny i galaktozyd kwercetyny.

Zastosowanie:
Odwary lub napary z części nadziemnych rośliny stosowane są doustnie w celu wspomagania procesów trawiennych, również przeciwbiegunkowo, przeciwrobaczo oraz w przypadku kolek. Odwary z liści muna-muna podawane do wewnątrz wykazują działanie wiatropędne. Zewnętrznie na skórę w postaci okładów lub plastrów odwaru z rośliny używa się ze względu na jego przeciwgrzybicze i przeciwpasożytnicze właściwości (np. w świerzbie). Stosowany miejscowo wywołuje również efekt przeciwbólowy i antyseptyczny. Jako surowiec olejkowy, muna-muna świetnie nadaje się do wspomagania leczenia schorzeń dróg oddechowych. Napar z liści ma zastosowanie w przeziębieniach jako specyfik przeciwgorączkowy oraz przeciwzapalny, a także w schorzeniach nerek. Według mieszkańców Amazonii, zgodnie z tradycjami ludowymi, preparaty z muna-muna mogą być używane w celu leczenia guzów. W mieszaninie z rośliną o nazwie chilca bywają także stosowane w przypadkach złamania kości. Liście rośliny nakładane na zranioną skórę działają przeciwkrwotocznie.

---