Sangre de Drago
Nazwa łacińska:
Croton lechleri Muell. Arg., Croton draconoides
Rodzina:
Euphorbiaceae
Opis rośliny:
Jest to drzewo o wysokości od 10 do 20 m, jednocześnie niewielkiej średnicy, do 30 cm,
rozgałęzione, szczególnie na szczycie. Korę ma gładką, czerwonawo-szarawą z białymi plamkami, co
nadaje jej marmurkowy wygląd. Po jej nacięciu wypływa żywica (sok mleczny) o ciemnoczerwonym
zabarwieniu. Liście są duże, 12–30 cm długości, jasnozielone, ułożone skrętolegle lub naprzeciwlegle,
z dwoma gruczołowatymi wyrostkami u nasady. Mają kształt sercowaty, niekiedy z wydłużonym
szczytem. Obie strony blaszki liściowej pokryte są delikatnymi, rozgałęzionymi, cienkimi włoskami.
Drzewo tworzy kwiatostan szczytowy w postaci luźnych, podłużnych gron. Kwiaty są liczne, barwy
zielonkawobiałej lub bursztynowej, rozdzielnopłciowe, z długimi ogonkami. Zarówno męskie, jak i
żeńskie mają wydłużony, pięciodziałkowy kielich pokryty włoskami. Owoc jest niewielki, kulisty,
3–5 mm średnicy, koloru czerwonawego, pokryty włoskami, pękający. Wytwarza trzy monokarpiczne
skrzydlaki. Nasiona gładkie, miękkie, z oleistym bielmem, swym kształtem przypominają smoka.
Zarówno wygląd nasion, jak i barwa żywicy mają swoje odzwierciedlenie w nazwie rośliny.
Występowanie:
Sangre de drago odporne jest na wahania klimatyczne oraz zmienne warunki glebowe.
Rośnie w Andach na stokach wąwozów, w lasach tropikalnych górnego dorzecza Amazonki, na
pograniczu roślinności pierwotnej i wtórnej, na ruinach, w obejściach gospodarstw, głównie w Peru,
Brazylii, Ekwadorze, Meksyku i Dominikanie na wysokości od 300 do 2080 m n.p.m. Tworzy czasem
niewielkie lasy.
Surowiec leczniczy:
Kora, liście, gałązki oraz – najczęściej wykorzystywany – sok mleczny (żywica).
Skład chemiczny:
Główne składniki tego surowca to flawolany (gallokatechina, katechina, epikatechina,
epigallokatechina), proantocyjanidyny, głównie katechinowe, epikatechinowe, gallokatechinowe
i galloepikatechinowe, alkaloid taspina, betanina, proantocyjanidyny oligomeryczne, solutarydyna,
α-kalakoryna, olejek eteryczny (α- i β-pinen, α- i β-tujon, β-kariofilen, borneol, kalamol, kamfen,
eugenol, D-limonen, eugenol, γ-terpinen, γ-terpinol, mircen, p-cymen), poza tym dihydrobenzafuranowe
lignany, fenole i ich pochodne, steroidy, nienasycone kwasy tłuszczowe, diterpenoidy, alkohol
linalolowy, metylotymol, taniny, kwas benzoesowy, liczne pigmenty i wanilina.
Zastosowanie:
Sok mleczny w kolorze krwi, czemu roślina zawdzięcza swoją nazwę, wykazuje silne
działanie ściągające, a tym samym działa przeciwbiegunkowo. Właściwości przeciwbakteryjne fenoli
i diterpenów zawartych w żywicy wykorzystuje się w leczeniu anginy, gruźlicy, grypy, a przeciwzapalne
pomocniczo w reumatyzmie. Preparat stosowany zewnętrznie na skórę ułatwia gojenie się ran
(taspina, lignany), nadżerek i owrzodzeń, łagodzi przebieg dermatoz (zwłaszcza grzybicy skóry), działa
ochronnie na żylaki (żywica szybko zestala się na zranionych miejscach formując rodzaj powłoki
ochronnej, jak sztuczna skóra). Stymuluje proliferację komórek cebulek włosowych i odnowę włosów
(dimery epikatechiny). Smocza krew jest pomocna w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, a
także stanów zapalnych gardła i krtani. Istnieją informacje wskazujące na zastosowanie tej rośliny w
terapii febry, malarii i rzeżączki oraz przy zwalczaniu anemii i białaczki, a także w cukrzycy. Miejscowo
preparaty z sangre de drago stosuje się w celach hemostatycznych przy ekstrakcji zębów, w przypadku
krwawiących hemoroidów, po porodzie i w bólach miesiączkowych. Surowiec ten ma istotne
znaczenie w profilaktyce miażdżycy i ze względu na obecność oligomerów proantocyjanidynowych
działa hipotensyjnie. Wyniki niektórych badań wskazują na możliwość zastosowania go w zwalczaniu
chorób wirusowych, m.in. opryszczki, wirusowego zapalenia dróg oddechowych oraz układu pokarmowego.
Wymienione powyżej właściwości lecznicze tej rośliny już od 1959 roku były przedmiotem
badań naukowych w badaniach in vivo. Niepotwierdzone dotąd jeszcze są doniesienia o działaniu
przeciwnowotworowym rośliny, którą to właściwość mogłaby zawdzięczać taspinie. Do tej pory nie
ustalono też, w jakich rodzajach guzów.